Szwagier ostatniej akcji

 Gdy Szwagier wkracza do akcji, akcja nie ma najmniejszych szans! 

Dokładnie rok temu pisałam recenzję o książce "Klejnoty Szwagra" . Bohaterowie od razu przypadli mi do gustu i myślałam, że kolejnych części ze Szwagrem w roli głównej się nie doczekamy, autor to wyraźnie zaznaczał. A tu taka niespodzianka! Bardzo się ucieszyłam, kiedy ta książka wpadła w moje ręce. A muszę przyznać, że podobała mi się bardziej niż poprzednia. Po tej lekturze mogę powiedzieć tylko tyle: No kocham tego Szwagra!!!

Tym razem mamy zimowisko w starej willi Malwa, której właścicielką jest teściowa Miśka, a mama Szwagra. Właścicielka babcia Malwina ze swoją przyjaciółką Janeczką chcą wyremontować willę, jednak nie mają do tego odpowiednich funduszy. Dlatego, żeby podreperować budżet organizują w tajemnicy przed rodziną zimowe ferie dla dzieciaków. Zgłaszają się dzieci w różnym wieku od 6 do 17 lat. Na kilka dni przed rozpoczęciem zimowiska starsze panie stwierdzają, że same nie dadzą rady z grupą dziesięciorga dzieciaków i proszą o pomoc Szwagra i Miśka. I od tego momentu rozpoczyna się zabawa. Czy kompletnie niezorganizowana kadra kolonijna z kompletnie nieogarniętym Szwagrem podoła temu ambitnemu zadaniu?

Ależ super bawiłam się podczas tej lektury. Bohaterów jest dość sporo, bo oprócz dwóch starszych pań, Miśka, jego syna Jacka i Szwagra, mamy grupę dzieciaków o różnych charakterach, pasjach i poglądami na życie. Dlatego autor na początku książki robi ściągawkę z bohaterów, żeby można się było łatwiej połapać. Oprócz tych postaci jest jeszcze pewien turysta Tomasz, który również ferie spędza w willi. Facet jest na początku jakby niewidoczny, później jednak odegra znaczącą rolę. 

Autor idealnie wykreował bohaterów. Dzieciaki chociaż tak różne, jednak nadają całej powieści takiej wyrazistości. Nie wspominając już o Szwagrze, który gdzie się ruszy i za cokolwiek weźmie to przyciąga kłopoty jak magnes. Rozpala pożary, a Misiek je umiejętnie gasi. Ta dwójka pasuje do siebie doskonale.

W powieści znajdziemy wiele śmiesznych sytuacji, jest również trochę tajemniczo i momentami groźnie. Podczas czytania uśmiech nie schodził mi z twarzy. I mam ogromną nadzieje, że to nie jest ostatnia książka z tej serii. Chociaż autor znowu zapewnia, że to koniec. 

Bardzo polecam Wam tę powieść na smutki, na gorszy dzień, na odpoczynek od trudnych lektur lub po prostu na dobrą zabawę. Ja jestem zachwycona. I bawiłam się wyśmienicie. 

Znacie serię o Szwagrze?

Pozdrawiam

Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Filia