"Chociaż ogolono mi głowę, a na przedramieniu wytatuowano numer, nie do końca straciłam tożsamość. Mimo, że nie miałam już nazwiska, wciąż można było mnie zidentyfikować. Miałam swoje określenie - byłam wiolonczelistką".
Każda obozowa historia porusza serca, wobec każdej takiej historii nie można przejść obojętnie. Bo właśnie w takich historiach widzimy, jak dzieją się cuda.
Opis Wydawcy:
Jak wiele dziewcząt w latach trzydziestych XX wieku Anita Lasker skupiała się na nauce
i marzyła o przyszłości. Jednak spokojne życie jej rodziny skończyło się wraz z nazistowskimi prześladowaniami Żydów i wojną. Szkołę zamknięto, rodziców i babcię deportowano, osierocone siostry Anitę i Renatę skierowano do pracy w fabryce, a ich próba ucieczki pociągiem z rodzinnego Breslau do Paryża skończyła się aresztowaniem na dworcu kolejowym.
Kiedy po wielu miesiącach spędzonych w więzieniu Anita została przewieziona do Auschwitz, tylko dzięki zrządzeniu losu uniknęła śmierci w komorze gazowej. Umiała grać na wiolonczeli, a w żeńskiej orkiestrze obozowej brakowało wiolonczelistki…
Orkiestra akompaniowała Zagładzie, ale dzięki niej Anita przeżyła piekło obozu Auschwitz-Birkenau i szczęśliwie doczekała wyzwolenia w Bergen-Belsen. Wyjechała do Wielkiej Brytanii i miała pełną sukcesów karierę muzyczną. Historię swojego ocalenia opowiedziała po kilkudziesięciu latach. By dać świadectwo prawdzie i przypomnieć, do czego zdolni są ludzie.
Wojna przerywa szczęśliwe życie młodej dziewczyny. Rozdzielona z rodziną trafia do więzienia, a później do Auschwitz. Cudem odnajduje siostrę. I cudem obie przeżywają. Dzięki wiolonczeli siostry mogą przetrwać koszmar obozu.
Książka to są wspomnienia byłem więźniarki, jak również listy pisane do rodziny, siostry. Mamy również zdjęcie i różne dokumenty z tamtego okresu. Ale przede wszystkim jest to historia pewnej wiolonczelistki, która grała w obozowej orkiestrze.
" Nigdy nie przestaje mnie zadziwiać, że człowiek jest w stanie dostosować się do wszystkiego. Nawet gdy zamkną cię w małej śmierdzącej celi, gdy musisz znosić głód i niewygody, pojawia się pewnego rodzaju rutyna, która pozwala ci przetrwać. Twój horyzont po prostu się kurczy."
Cały czas zadziwia mnie to, że w takim piekle naziści zażyczyli sobie muzykę na żywo. Organizowane były koncerty, jak i również muzyka towarzyszyła więźniom, którzy szli do pracy i z niej wracali. To takie zderzenie dwóch światów: pięknego artystycznego z niewyobrażalnym piekłem, cierpieniem i smrodem palonych ciał. Dla mnie to jest niewyobrażalne, a jednak tak było.
"To zadziwiające, jak wiele może znieść ludzkie ciało. Byłyśmy skrajnie niedożywione i za lekko ubrane (...). I chociaż było przeraźliwie zimno, a my wszystkie byłyśmy przemoczone, nawet się nie przeziębiłam. W normalnym życiu byłoby to nie do pomyślenia."
Książka opisuje czas przed wojną, wojenną rzeczywistość w obozie, później wyzwolenie przez aliantów oraz to jak trudno było ułożyć sobie życie po wojnie. Znaleźć swoje nowe miejsce, swój dom oraz pogodzić się ze stratą bliskich.
"Wiolonczelistka z Auschwitz" to poruszająca opowieść, którą napisało samo życie. Warto poznać tę historię i po raz kolejny docenić to co się ma...
Pozdrawiam
Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Poradnia K
Komentarze
Prześlij komentarz