Lubię książki, w których dom gra jedną z ról. W takich starych domach kryje się dużo tajemnic, zagadek z przeszłości. Taki dom ma zawsze jakąś przeszłość. W książce "Ktoś tu był przed nami" mamy nowy dom, teoretycznie bez żadnej przeszłości. Teoretycznie, bo w praktyce wygląda to całkiem inaczej.

Dionne i Christian postanawiają znaleźć nowy, większy dom  dla swojej powiększającej się rodziny. Małżonkowie spodziewają się drugiego dziecka. Christian znajduje, według niego, idealny dom na nowym osiedlu domków jednorodzinnych. Dom jest nowy, od razu do zamieszkania. I najważniejsze, nikt tutaj wcześniej nie mieszkał, o czym zapewnia właściciel tego osiedla, charyzmatyczny Cesar. 

Dionne jednak nie podziela zachwytów męża. Dla niej ten dom jest mało przytulny i taki obcy. Czuje, że jest z nim coś nie tak. Jednak zbliżający się wielkimi krokami poród sprawia, że kobieta decyduje się ostatecznie na zakup danego obiektu. Nowy dom, nowe idealne życie. Ale czy na pewno? Dionne znajduje w szafie kartkę z ostrzeżeniami od rzekomo poprzednich właścicieli tego domu. Ale przecież tutaj nikt wcześniej nie mieszkał! Kobieta zaczyna nabierać wątpliwości. Dodatkowo dziwne zachowania sąsiadów i nagłe zniknięcie sąsiadki wzmaga jej podejrzenia. Ktoś tu wyraźnie kłamie. Czy właściciel osiedla mieszkaniowego, czy nowy sąsiad? A może Christian ma jakieś tajemnice. Dionne nie może nikomu ufać, nawet swojemu mężowi, i zaczyna swoje prywatne śledztwo. Jaką tajemnice skrywa ten dom?

Klimat w książce jest duszny, podsycony tajemnicą. Coś wisi w powietrzu. Dionne ma podejrzenia, chociaż w koło wszyscy zapewniają ją, że wszystko jest w porządku. Może się wydawać, że popada w paranoję. Dlaczego nie potrafi odnaleźć się na idealnym osiedlu?

Książka zaciekawia od pierwszej strony. Tajemnica goni tajemnice, a autor nie raz zaskoczy czytelnika. Nic nie jest takie jak się wydaje. Każda postać coś ukrywa. 

"Nowy dom. Nowe życie. Moja ostatnia szansa na ucieczkę...

Książkę czyta się błyskawicznie. W trakcie czytania czuć ten mroczny klimat. I przyznaję, że zakończenie potrafi zaskoczyć. Ze swojej strony bardzo polecam. Myślę, że będziecie zadowoleni:)

Pozdrawiam

Współpraca Recenzencka z Wydawnictwem Filia

 On, zbuntowany, z trudną przeszłością, z trudnym dzieciństwem, tułający się po rodzinach zastępczych. Teraz właściciel klubu sportowego, znany bokser. 

Ona odziedziczyła stary dom po babci. Chce go wyremontować i sprzedać. Nie chce tego domu, ma żal do babci za to co zrobiła w przeszłości. Zaczyna porządki i wtedy zjawia się On. Gotowy do pomocy, a nawet do kupna tego domu. Ale czy tylko dom wzbudzi jego zainteresowania? 

Po takie książki raczej nie sięgam. Już wiele razy się rozczarowałam. Często pełne są wulgarnych scen, ciętego języka i niesmacznych scen erotycznych. Wszystko jest takie przewidywalne i po prostu nudne. A jak było tym razem?

Nastawiłam się negatywnie i sądziłam, że i tak nie doczytam do końca. Ale wiecie co, dobrze, że dałam szanse tej książce i sobie. Bo naprawdę całkiem fajnie spędziłam z nią czas. Historia może i jest trochę przewidywalna, jednak autorka potrafi zaskoczyć. I to nie raz. Mamy tutaj walki bokserskie, tajemnice z przeszłości. Stary list, który dużo wyjaśnia i kompletnie zmienia bieg historii. Jest miłość, dużo miłości, ale wszystko opisane tak ze smakiem. 

Historia Elijaha i Harper jest nie tak do końca oczywista. Dzięki niej możemy przenieść się do świata sportu, ostrej rywalizacji, a także walki o samego siebie. Ona i On. Dwa kompletnie różne światy. I miłość, której nikt z nich się nie spodziewał. Czy dadzą sobie szansę?

Ta książka to pierwsza część z cyklu Amerykański sen. A ja z przyjemnością sięgnę po kontynuację:)

Pozdrawiam

 Co byście pomyśleli, gdyby miłość Waszego życia po prostu znikła z dnia na dzień? Osoba, którą kochasz jakby rozpłynęła się w powietrzu. Bez słowa, bez wyjaśnienie, praktycznie bez powodu. Bo ty tych powodów nie znasz. I nie rozumiesz. Tak właśnie czuła się Julia, bohaterka tej książki.

"Minęło sześć lat, a ja wciąż go pamiętam, jakby to było tydzień temu".

Julia prowadzi spokojne życie na obrzeżach Wrocławia. Ma spokojną pracę, trenuje, dba o siebie. Można powiedzieć,  że jest szczęśliwa, ale jedno wydarzenie z przeszłości nie daje jej spokoju. Dlaczego Maks ją zostawił? Jej wielka miłość, która miała być na całe życie. Dlaczego już jej nie chciał?

Pewnego dnia dziewczyna otrzymuje zaproszenie na spotkanie klasowe. Czy dawne wspomnienia powrócą i znów nie dadzą spokoju? Trochę się waha, jednak decyduje się na wyjazd. Przytulna wynajęta chatka, płomienie wesoło tańczące w kominku. Wspólne rozmowy, posiłki, żarty. To wszystko czyni ten wyjazd wyjątkowy. Julia nie przypuszczała, że przeszłość dopadnie ją właśnie w tym miejscu. Ale tak się stało. W progu chatki staje On, jej miłość, jej nadzieja. Mężczyzna, który zostawił Julię sześć lat temu ze złamanym sercem. Po raz ostatni widziała go na studniówce. Wtedy prosił, żeby na niego zaczekała. 

Ale jak długo można na kogoś czekać? Maks został tylko wspomnieniem, które teraz zmaterializowało się w kompletnie nieoczekiwanej chwili. Czy to spotkanie coś zmieni w życiu bohaterów? Czy prawda wyjdzie na jaw? I czy pogrzebane uczucia mają szansę odrodzić się na nowo?

"Nie planowałem rujnować jej życia raz jeszcze. Nie przypuszczałem tylko, że los ofiaruje nam kolejną szansę. A gdy staniemy oko w oko, uczucia powrócą i będą tak samo silne."

Narracja w książce jest pierwszoosobowa, pisana z perspektywy Julii i Maksa, dzięki temu możemy lepiej zrozumieć ich punkt widzenia. Spotkanie po latach wywołuje ogromne emocje w życiu bohaterów. Ale czy już oni nie są kompletnie innymi osobami? Czy już nie są w całkiem innym miejscu w swoim życiu? Sześć lat zmieniło ich oboje. Julia pogrzebała swoje uczucie i broni się przez tymi emocjami, które wywołało pojawienie się dawnego ukochanego. Maks ma narzeczoną, z którą planuje ślub. Ale jak dobrze wiemy, stara miłość nie rdzewieje, a uczucia nie mają daty ważności:) Czy to się wszystko da jakoś jeszcze poukładać?

"To czego pragnę, nie jest ważne... Straciliśmy swoją szansę!".

"Tylko jedno spojrzenie" to romantyczna opowieść o sile uczucia, miłości, straconych szansach. Ale też o nadziei, przyjaźni. To opowieść o dwojgu młodych ludziach, którzy troszkę pogubili się w życiu, ale los na nowo dał im szansę na naprawienie wszystkiego. Tylko czy oni z tej szansy skorzystają?

Ta książka to idealna lektura na wakacje. Ciepła, romantyczna. Więcej nie zdradzę. Sami się przekonajcie:)

Gratuluję autorce i dziękuję za zaufanie:)

Pozdrawiam

#patronat

 Sięgając po książkę "Prawie jutro" nie spodziewałam się, że będzie to kontynuacja serii. Pierwsza książka to "Kiedyś jest teraz" i właśnie mamy możliwość poznania kontynuacji losów Amelii i Patryka. 

 Sensacyjna opowieść o Gdyni. Wydanie ilustrowane.

Przedwojenna Gdynia, miasto, które w tej książce gra pierwsze skrzypce. Opisy, bohaterowie. Jak wyglądała Gdynia przed wojną? 

Opis Wydawnictwa:

Gdynia, czerwiec roku 1929. W rosnącym dynamicznie mieście przecinają się ścieżki pracującej na poczcie młodej urzędniczki Łucji, jej rówieśnika, początkującego dziennikarza Adama Grabskiego, oraz Krzysztofa Wilczyńskiego – weterana wojen (choćby z bolszewikami), a współcześnie uczestnika przemytniczych wypraw nad granice z Rzeszą i Wolnym Miastem. 

Mijają lata, mimo szalejącego na świecie kryzysu „Gdynia się rozbudowuje”. W Gdańsku władzę przejmują naziści. Trwa „zwycięski pochód kina mówionego”, Polska zakochuje się w sukcesach Żwirki i Wigury (tym bardziej że bohaterowie nader prędko giną w katastrofie), w morze wypływają kolejne transatlantyki. W rozpoczynającym nadawanie radiu usłyszeć można Kiepurę („jednego z najgłośniejszych śpiewaków światowych!”), zaś w Zakopanem Witkacy na swych biletach wizytowych pisze brawurowe D.U.P.A. 
Miłosny trójkąt, ryzykowne przedsięwzięcia i wiara, że wszystko musi się udać.
A przecież obok Gdańsk. I niewyrównane rachunki z przeszłości…

Dżoker to opowieść o trzydziestolatkach, którzy w latach trzydziestych mieli wszystko i mocno chcieli wierzyć, że tak już zostanie na zawsze.
Niestety, to nie oni rozdawali karty…

 " To była kwestia wyboru. On albo ty. Obcy człowiek, który ma złe zamiary, albo mój brat. To nawet nie jest dylemat wagonika, to wybór, oczywisty."

Książka "Renegat" jest kontynuacją "Intruza". Na kontynuację czytelnicy czekali aż sześć lat. Przyznaję, że kompletnie nie pamiętam, czy pierwszą część czytałam. Nawet na blogu szukałam recenzji tejże książki, ale nic nie znalazłam. A z drugiej strony podczas czytania coś mi tam świtało, jednak tak naprawdę nie pamiętam całej akcji i o co w tym wszystkim chodziło. I pewnie dlatego kompletnie nie mogłam odnaleźć się w tej powieści. 

Opis Wydawcy:

ŚWIAT SŁUŻB SPECJALNYCH, GDZIE PRAWDA I FAŁSZ TRACĄ SWOJE ZNACZENIE, A CZŁOWIEK JEST TYLKO TRYBIKIEM W MACHINIE. Kapitan ABW Kamil Wicha to najbardziej poszukiwany człowiek w kraju. Odpowiadał za ochronę kontrwywiadowczą programu badań nad komercjalizacją i przemysłową produkcją grafenu. Zdradził. Zbiegł. Zabójstwo szefa zespołu badawczego i zniknięcie dysków, na których przechowywano wyniki badań, wskazują ewidentnie na jego winę, jednak Wicha z jakichś powodów prowadzi z ukrycia swoją grę ze wszystkimi. Wciąga w nią brata bliźniaka, Adriana, który podejmując ją, staje się ofiarą zamachu. Ich tropem podąża Marius, nieuchwytny „Cień”, eliminujący wszystkich, którzy mogliby im pomóc zbliżyć się do prawdy. Czy Wicha rzeczywiście jest zdrajcą, renegatem, czy może jednak realizuje zadanie, do którego wykonania go wyznaczono?

Bardzo lubię książki autora, większość przypadła mi do gustu, jednak z tą mam pewien problem. Nie poczułam tej historii, czułam się w niej zagubiona. Zaczęła się obiecująco, jednak później było trochę gorzej. Fakt, były momenty, które mnie zaciekawiły, jednak przez większość się przemęczyłam. Liczne dialogi, które lubię w książkach, teraz mnie przytłaczały. Rozmowy ciągnęły się przez wiele stron, długie rozdziały nie pomagały. Autor dużo wyjaśnia tego co działo się w przeszłości, bohaterowie roztrząsają przeszłość, próbują rozwiązać zagadki. Niby dzieje się dużo, jednak zabrakło tego czegoś. Może dlatego, że jednak nie przeczytałam pierwszej części, nie byłam na bieżąco.

Nie jest to zła książka. Mamy thriller szpiegowski, świat służb specjalnych. Zagadki, podejrzenia. I dwóch braci, którzy muszą się w tym wszystkim odnaleźć. Nie mogą nikomu ufać, a tajemnice sprzed lat doskonale wywracają ich świat do góry nogami, zwłaszcza sprawa nieżyjącego ojca, który miał swoje za uszami. 

Jeśli chcecie poznać tę historię to koniecznie sięgnijcie najpierw po pierwszą część "Intruz". Myślę, że to dużo może pomóc:)

Pozdrawiam

 Jej marzeniem było zostać słynną poetką. Historia sprawiła, że stała się świadkiem epoki.

Opis Wydawcy:

Renia jest polską Żydówką z Przemyśla, która zapisuje w zeszytach wiersze, marzenia i emocje pierwszej miłości. Kiedy Niemcy i Sowieci najeżdżają na Polskę w 1939 r., świat Reni rozpada się na kawałki. Oddzielona od matki, obserwuje znikanie kolejnych polskich i żydowskich rodzin wywożonych z miasta przez Sowietów i powstanie przemyskiego getta, do którego ostatecznie trafia.

W cieniu wojny rozkwita jej poetycki talent. Renia zakochuje się też w chłopaku o imieniu Zygmunt. Ich pierwszy pocałunek ma miejsce zaledwie kilka godzin przed wkroczeniem nazistów do miasta. Chłopcu udaje się wyprowadzić Renię i swoich rodziców poza mury getta. I to właśnie on dopisze do jej pamiętnika ostatnie rozdzierające serce słowa:

Trzy strzały! Trzy stracone życia! Słyszę tylko strzały, strzały… strzały…

Renia chciała pisać wiersze, zakochać się i głośno śmiać. Zamiast tego przyszło jej dorastać w cieniu wojny i getta. Jej poetycki dziennik to niezwykle poruszający zapis uczuć dziewczyny, której głos przetrwał, choć jej życie zostało brutalnie przerwane. Współodczuwałam z nią strach, ból, tęsknotę i miłość. Historia Reni poruszyła mnie do głębi i brzmi dziś jak ważne ostrzeżenie przed tym, jak krucha jest wolność i jak łatwo świat zapomina o człowieczeństwie.

 "Celowo budował między nimi dystans, jeszcze większy niż ten, który już ich dzielił. On Polak, ona Niemka. Byli z dwóch światów, po dwóch różnych stronach konfliktu, który zdawał się nie do przezwyciężenia. "

Bardzo lubię powieści Barbary Wysoczańskiej. Akcja ich dzieje się w trudnych czasach wojennych lub powojennych. Bohaterowie muszą zmagać się z wojenną rzeczywistością, a w takich czasach nie wszystko jest białe albo czarne. I nawet w takich strasznych momentach może narodzić się miłość.

"Przywróciła go do życia i nauczyła kochać w świecie, który z miłością nie miał nic wspólnego."

Akcja zaczyna się w roku 1944. Do niemieckiego miasta Grunberg przyjeżdża transport z jeńcami po upadku Powstania Warszawskiego. Jednym z tych jeńców jest Karol Borkowski, który trafia do fabryki jako robotnik przymusowy. Tam poznaje niemiecką pielęgniarkę Emmę Horn, która jest córką szefa lokalnego Gestapo. 

Emma nie poznała dotąd trudów wojny. Może jej też do końca nie rozumiała, ale gdzieś tam w środku buntowała się przeciwko krzywdzie drugiego człowieka. Dlatego została pielęgniarką, żeby coś dobrego zrobić dla innych. Karol okrucieństwa wojny doświadczył na własnej skórze. Teraz musi służyć swoim wrogom, tym, którzy zburzyli jego ukochane miasto, którzy zabili jego najbliższych. 

A klęska Trzeciej Rzeczy zbliża się nieubłagalnie. Armia Czerwona wkracza do miasta zgotowując ich mieszkańcom piekło. Emma każdego dnia walczy o przetrwanie swoje i swojego młodszego brata. Karol musi zdecydować, co jest dla niego ważniejsze. Zemsta na wrogu, czy uczucie do niemieckiej dziewczyny. 

"Wszystko to, co mój naród robił innym narodom podczas wojny, wróciło do nas na samym jej końcu. My, Niemcy najpierw staliśmy się oprawcami, by na końcu stać się ofiarami."