Jak ja nie cierpię świąt

 " - Dlaczego nie lubisz świąt?

- Bo są pełne fałszu - odpowiada natychmiast. - Wszyscy nagle wszystkich kochają, a tak naprawdę to gra pod publiczkę. Większości osób nie interesuje, czy dobrze się czujesz przy świątecznym stole, uśmiechając się obłudnie, żeby tylko pasować do obrazka (...) . Dzisiaj masz udawać, że wszystko gra, bo są święta i sąsiedzi patrzą."

Lubicie święta?

Myślę, że każdy z nas w dorosłym życiu inaczej patrzy na święta niż w dzieciństwie. Kiedyś to był bajkowy czas, pełen marzeń, prezentów tak długo wyczekanych, filmów, które były tylko raz w roku. I jedzenia. Zawsze lubiłam wigilijne potrawy, czekałam na nie cały rok. A jak jest teraz?

Teraz święta to czas planowania, organizowania, zakupów, sprzątania, gotowania itd. Lista zadań wydaje się nie mieć końca, nie brakuje też stresu. I czasami chciałabym uciec od tego całego zamieszania, od tłumów w sklepach, od tego co muszę, a nie tego co chcę. 

A jak to wygląda w książce "Jak ja nie cierpię świąt"?

Opis Wydawcy:

Cheryl ma z Bożym Narodzeniem jeden zasadniczy problem: nie jest jej po drodze ze świąteczną magią. Pech chce, że pracuje w firmie, w której pierwsze bombki pojawiają się już na początku listopada. W tym roku szefostwo wpada na pomysł mający podbić internet: świąteczne sesje zdjęciowe. Cheryl nie jest zachwycona, szczególnie gdy dowiaduje się, kto będzie fotografem.

Dallas to mężczyzna, z którym kilka lat wcześniej umówiła się na randkę przez internet. Po tamtym spotkaniu zostały jej przykre wspomnienia i wyjątkowo zła opinia na temat fotografa. On jednak zachowuje się tak, jakby ten wieczór nigdy się nie wydarzył. Jest uroczy, pewny siebie, zdeterminowany i chce udowodnić Cheryl, że Boże Narodzenie naprawdę może być magiczne.

Ona nie zamierza mu na to pozwolić. Jednak im więcej czasu spędzają razem, tym trudniej zaprzeczać, że coraz bardziej ich do siebie ciągnie. A kiedy sesje zdjęciowe zaczynają wymykać się spod kontroli, Cheryl odkrywa, że największym wyzwaniem wcale nie są bombki, kolędy i brokat, tylko Dallas...


Cheryl to osoba, która stara się bardzo, żeby jej nie lubić. Jest wybuchowa, nie panuje nad emocjami, klnie jak szewc, niestabilna w uczuciach, nie umie być w związkach. A z drugiej strony czuje się bardzo samotna. I strasznie, wprost ogromnie nienawidzi świąt. Dallas natomiast to człowiek, który kocha  święta, całą tą magiczną atmosferę. Jest przystojny, ma poczucie humoru i jeden cel. Rozgryźć Cheryl, która stała się dla niego zagadką. Ale z Panną Obrażalską nie jest tak łatwo. Czy Dallas osiągnie sukces i sprawi, że Cheryl poczuje w końcu magię świąt.

Ta powieść jest wprost idealna na przedświąteczny czas. Czyta się ją lekko i przyjemnie, świetne dialogi i ta sceneria. Nowy Jork w śniegu, cały przystrojony na święta. Można sobie wyobrazić i poczuć świąteczny klimat.  Bardzo polubiłam Dallasa za poczucie humoru. Cheryl też da się lubić. Może nie od razu, ale później to już napewno.

"(...) magia świąt, ale też magia codzienności, nie leży w więzach krwi, kalkowaniu schematów i trzymaniu się tradycji. Magia polega na tym, żeby w Boże Narodzenie trzymać za rękę właściwą osobę i razem z nią czynić każdy dzień roku wyjątkowym".

Jeśli lubicie otaczać się powieściami ze świątecznym klimatem to ta książka będzie dla Was idealna. Ja bardzo dobrze spędziłam z nią czas. Jeden minus jak dla mnie to trochę za dużo wulgaryzmów, ale poza tym cała historia na duży plus. 

To jak? Lubicie święta?

Pozdrawiam


Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Amare

Wiolonczelistka z Auschwitz

 "Chociaż ogolono mi głowę, a na przedramieniu wytatuowano numer, nie do końca straciłam tożsamość. Mimo, że nie miałam już nazwiska, wciąż można było mnie zidentyfikować. Miałam swoje określenie - byłam wiolonczelistką". 

Każda obozowa historia porusza serca, wobec każdej takiej historii nie można przejść obojętnie. Bo właśnie w takich historiach widzimy, jak dzieją się cuda. 

Opis Wydawcy:

Jak wiele dziewcząt w latach trzydziestych XX wieku Anita Lasker skupiała się na nauce
i marzyła o przyszłości. Jednak spokojne życie jej rodziny skończyło się wraz z nazistowskimi prześladowaniami Żydów i wojną. Szkołę zamknięto, rodziców i babcię deportowano, osierocone siostry Anitę i Renatę skierowano do pracy w fabryce, a ich próba ucieczki pociągiem z rodzinnego Breslau do Paryża skończyła się aresztowaniem na dworcu kolejowym.

Kiedy po wielu miesiącach spędzonych w więzieniu Anita została przewieziona do Auschwitz, tylko dzięki zrządzeniu losu uniknęła śmierci w komorze gazowej. Umiała grać na wiolonczeli, a w żeńskiej orkiestrze obozowej brakowało wiolonczelistki…

Orkiestra akompaniowała Zagładzie, ale dzięki niej Anita przeżyła piekło obozu Auschwitz-Birkenau i szczęśliwie doczekała wyzwolenia w Bergen-Belsen. Wyjechała do Wielkiej Brytanii i miała pełną sukcesów karierę muzyczną. Historię swojego ocalenia opowiedziała po kilkudziesięciu latach. By dać świadectwo prawdzie i przypomnieć, do czego zdolni są ludzie.


Wojna przerywa szczęśliwe życie młodej dziewczyny. Rozdzielona z rodziną trafia do więzienia, a później do Auschwitz. Cudem odnajduje siostrę. I cudem obie przeżywają. Dzięki wiolonczeli siostry mogą przetrwać koszmar obozu. 

Książka to są wspomnienia byłem więźniarki, jak również  listy pisane do rodziny, siostry. Mamy również zdjęcie i różne dokumenty z tamtego okresu. Ale przede wszystkim jest to historia pewnej wiolonczelistki, która grała w obozowej orkiestrze. 

" Nigdy nie przestaje mnie zadziwiać, że człowiek jest w stanie dostosować się do wszystkiego. Nawet gdy zamkną cię w małej śmierdzącej celi, gdy musisz znosić głód i niewygody, pojawia się pewnego rodzaju rutyna, która pozwala ci przetrwać. Twój horyzont po prostu się kurczy."

Cały czas zadziwia mnie to, że w takim piekle naziści zażyczyli sobie muzykę na żywo. Organizowane były koncerty, jak i również muzyka towarzyszyła więźniom, którzy szli do pracy i z niej wracali. To takie zderzenie dwóch światów: pięknego artystycznego z niewyobrażalnym piekłem, cierpieniem i smrodem palonych ciał. Dla mnie to jest niewyobrażalne, a jednak tak było. 

"To zadziwiające, jak wiele może znieść ludzkie ciało. Byłyśmy skrajnie niedożywione i za lekko ubrane (...). I chociaż było przeraźliwie zimno, a my wszystkie byłyśmy przemoczone, nawet się nie przeziębiłam. W normalnym życiu byłoby to nie do pomyślenia." 

Książka opisuje czas przed wojną, wojenną rzeczywistość w obozie, później wyzwolenie przez aliantów oraz to jak trudno było ułożyć sobie życie po wojnie. Znaleźć swoje nowe miejsce, swój dom oraz pogodzić się ze stratą bliskich. 

"Wiolonczelistka z Auschwitz" to poruszająca opowieść, którą napisało samo życie. Warto poznać tę historię i po raz kolejny docenić to co się ma...

Pozdrawiam



Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Poradnia K

Szwagier ostatniej akcji

 Gdy Szwagier wkracza do akcji, akcja nie ma najmniejszych szans! 

Dokładnie rok temu pisałam recenzję o książce "Klejnoty Szwagra" . Bohaterowie od razu przypadli mi do gustu i myślałam, że kolejnych części ze Szwagrem w roli głównej się nie doczekamy, autor to wyraźnie zaznaczał. A tu taka niespodzianka! Bardzo się ucieszyłam, kiedy ta książka wpadła w moje ręce. A muszę przyznać, że podobała mi się bardziej niż poprzednia. Po tej lekturze mogę powiedzieć tylko tyle: No kocham tego Szwagra!!!


Tym razem mamy zimowisko w starej willi Malwa, której właścicielką jest teściowa Miśka, a mama Szwagra. Właścicielka babcia Malwina ze swoją przyjaciółką Janeczką chcą wyremontować willę, jednak nie mają do tego odpowiednich funduszy. Dlatego, żeby podreperować budżet organizują w tajemnicy przed rodziną zimowe ferie dla dzieciaków. Zgłaszają się dzieci w różnym wieku od 6 do 17 lat. Na kilka dni przed rozpoczęciem zimowiska starsze panie stwierdzają, że same nie dadzą rady z grupą dziesięciorga dzieciaków i proszą o pomoc Szwagra i Miśka. I od tego momentu rozpoczyna się zabawa. Czy kompletnie niezorganizowana kadra kolonijna z kompletnie nieogarniętym Szwagrem podoła temu ambitnemu zadaniu?

Ależ super bawiłam się podczas tej lektury. Bohaterów jest dość sporo, bo oprócz dwóch starszych pań, Miśka, jego syna Jacka i Szwagra, mamy grupę dzieciaków o różnych charakterach, pasjach i poglądami na życie. Dlatego autor na początku książki robi ściągawkę z bohaterów, żeby można się było łatwiej połapać. Oprócz tych postaci jest jeszcze pewien turysta Tomasz, który również ferie spędza w willi. Facet jest na początku jakby niewidoczny, później jednak odegra znaczącą rolę. 

Autor idealnie wykreował bohaterów. Dzieciaki chociaż tak różne, jednak nadają całej powieści takiej wyrazistości. Nie wspominając już o Szwagrze, który gdzie się ruszy i za cokolwiek weźmie to przyciąga kłopoty jak magnes. Rozpala pożary, a Misiek je umiejętnie gasi. Ta dwójka pasuje do siebie doskonale.

W powieści znajdziemy wiele śmiesznych sytuacji, jest również trochę tajemniczo i momentami groźnie. Podczas czytania uśmiech nie schodził mi z twarzy. I mam ogromną nadzieje, że to nie jest ostatnia książka z tej serii. Chociaż autor znowu zapewnia, że to koniec. 

Bardzo polecam Wam tę powieść na smutki, na gorszy dzień, na odpoczynek od trudnych lektur lub po prostu na dobrą zabawę. Ja jestem zachwycona. I bawiłam się wyśmienicie. 

Znacie serię o Szwagrze?

Pozdrawiam


Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Filia

Watra

 Ktoś czuwa, żeby inni mogli umierać.

Opis Wydawcy:

A CO, JEŚLI ŹLI SIĘ MYLĄ?

A CO, JEŚLI DOBRZY KŁAMIĄ?

A CO, JEŚLI WSZYSTKO JEST INACZEJ, NIŻ MYŚLISZ?

W jaworznickim kamieniołomie ginie dawny gangster. Podczas nocnej próby czterech harcerzy wychodzi na zaśnieżony szlak i z niego nie wraca. W samochodzie zaparkowanym na ślepym zjeździe z wiaduktu ktoś porzuca zwłoki młodej policjantki. Śledczy muszą ustalić, jaki to wszystko ma związek z napadem na konwój ze złotem sprzed dziesięciu lat i starą, od lat zamkniętą kopalnią w Rudzie Śląskiej. A to zaledwie fragment łamigłówki.

Tymczasem inspektor Katarzyna Łezka mierzy się z najinteligentniejszym seryjnym zabójcą w swojej karierze. By wreszcie go dopaść, potrzebuje naprawdę dobrego zespołu. Zespołu, w którym czai się zdrada.

Spektakularny finał opowieści o Łezce i Śmieciarzu, z gościnnym udziałem wszystkich najważniejszych postaci uniwersum Grzegorza Brudnika.


Grzegorz Brudnik ma swój specyficzny styl pisania, który bardzo mi odpowiada. To jest któreś z kolei moje spotkanie z autorem i jego książkami i bardzo się ucieszyłam, że w tej powieści mogłam spotkać starych znajomych. Rafał Lichy i Katarzyna Łezka to moi ulubieńcy. Nie mogę pominąć sławnego psa Lichego Sierści, którego aż chce się wygłaskać i z nim pogadać. Tak Lichy gada ze swoim psem, a pies z nim. 

Kolejna zagadka przed naszymi śledczymi, kolejne tajemnice. I oczywiście nic nie jest takim jakim się wydaje. Nie wiadomo kto jest wrogiem, a kto przyjacielem. Żeby było ciekawiej pojawia się jakaś tajemnicza organizacja. Fakt autor sporo tutaj namieszał. Czasami się gubiłam w tych wszystkich sprawach. Jednak ostatecznie książka na plus. Warto znać wcześniejsze książki autora, wtedy łatwiej będzie się odnaleźć w całej historii. 
Więcej nie zdradzę. Oczekuję kolejnych książek o Lichym i jego sympatycznym psie:) A autor zapowiada, że to jeszcze nie koniec więc pozostaje tylko czekać:)

Znacie książki autora?

Pozdrawiam


Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Filia

Szał

 Szał nie przychodzi z zewnątrz - on budzi się w środku i domaga się krwi.

Opis Wydawcy:

KAŻDY SKRYWA JAKĄŚ TAJEMNICĘ. WYSTARCZY JEDNA, BY ZABIĆ.
Śmierć młodego mężczyzny staje się początkiem śledztwa, które wciąga komisarza Piotra Brozia i aspirantkę Wiktorię Kocuń-Widelską w niebezpieczną grę pozorów. Im dłużej przyglądają się sprawie, tym więcej rodzi się pytań.
Każdy świadek opowiada inną historię. Każdy coś ukrywa. Tropy prowadzą donikąd, a kolejne odkrycia każą zwątpić we wszystko, co dotąd wydawało się pewne. Bohaterowie noszą własne blizny, a przeszłość potrafi być równie groźna jak zbrodnia. Człowieka najłatwiej osądzić z daleka. Z bliska wszystko przestaje być oczywiste.
Wystarczy jedna chwila, by pękła cienka granica między rozsądkiem a szaleństwem.
Prawda istnieje. Trzeba tylko przeżyć wystarczająco długo, by ją odnaleźć.

 
To moje pierwsze spotkanie z autorem. Mamy tu całkiem dobry kryminał. Jest denat, z czasem pojawia się drugi. Jest trudna zagadka, która gmatwa się coraz bardziej. I są oni - śledczy. I to postacie są najmocniejsza stroną tej historii. Wiktoria od samego początku skrywa jakąś tajemnice. Zaczyna swoją pracę w wydziale kryminalnym i od razu trafia jej się trudna sprawa. Ale oprócz trudnej sprawy trafia jej się trudny partner, który na początku nie jest zadowolony z nowej osoby w wydziale. 

Piotr Broź nie jest super przystojniakiem, a nawet można powiedzieć, że wygląd ma nieszczególny: świńskie oczka, uszczypliwy język, niemodna i stara marynarka.  "On nie jest jak słoń w składzie porcelany. On jest jak kot w składzie porcelany, dokładnie wie co i kiedy należy potłuc. Im bardziej się wzdrygasz na jego wybryki, tym większą sprawiasz mu frajdę". 

Broź ma specyficzne poczucie humoru. Nie raz Wiktoria musiała się o tym przekonać na własnej skórze. Kompletnie nie wiedziała jak rozgryźć swojego partnera. Z czasem widzimy jak ta dwójka zaczyna się ze sobą dogadywać, a nawet uzupełniać. Dzięki temu mamy bardzo fają parę policjantów, którzy dadzą sobie radę w każdej sytuacji.  

Książkę dobrze się czyta, główni bohaterowie wzbudzają sympatię, dlatego kryminał jest dobry. A autor planuje kontynuację, dlatego już czekam na dalsze losy Wiktorii i Piotra:)

Pozdrawiam



Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Brda

Bezpieczna opcja

 " Po prostu próbowałam być sobą. Dziś wiem, że nigdy nie powinniśmy za to przepraszać, a nikt inny nie ma prawa oceniać naszych wyborów. Bo może ta zabrzmi banalnie, ale nikt nie przeżyje życia za ciebie."

Do tej książki podeszłam bardzo ostrożnie. Autorka kompletnie nieznana, na dodatek, jak się później okazało, "Bezpieczna opcja" to jej pierwsza książka. Książka pokaźnych rozmiarów, prawie 600 stron! Z góry założyłam, że to będzie dość banalna historia, którą wymęczę. Nawet nie wiecie jak bardzo się myliłam! 

Julia jest fizjoterapeutką, żyje po to, żeby spełniać oczekiwania innych. Żeby innym się podobać, kompletnie zatracając siebie i swoje potrzeby. Jest szczęśliwa, ponieważ niedługo stanie na ślubnym kobiercu z przystojnym prawnikiem Markiem. W końcu ktoś szczególny zwrócił na nią swoją uwagę. Jednak przed ślubem nakrywa ukochanego na zdradzie. Cały jej poukładany świat w jednej chwili wali się jak domek z kart. Dziewczyna zostaje sama, bez mieszkania i ze słabo płatną pracą. Czy w tej sytuacji będzie jakieś bezpieczne wyjście?

Igor to przybrany brat Marka. Ciągle czuje się gorszy i musi udowadniać swoja wartość, ciągle czuje, że musi zasłużyć na miłość matki. Nienawidzi Marka. Idzie swoją drogą i jest kapitanem reprezentacji Polski w siatkówce. Cyniczny, arogancki i to właśnie on wyciąga do Julii pomocną dłoń. Tych dwoje zostaje na siebie skazanych czy im się to podoba czy nie. 

W miłości jak w sporcie - bez ryzyka nie ma wygranej.



Jak dobrze mi się tę książkę czytało! Historia mogła by się wydawać banalna, ale wcale taka nie była. No dobra, może trochę przewidywalna, bo wiadomo jak takie znajomości się kończą. Julia i Igor nie pałają do siebie sympatią. Ale jak wiadomo od nienawiści do miłości droga jest czasami bardzo prosta:)
"Bezpieczna opcja" to książka o szukaniu własnej drogi, poznawaniu siebie. Przełamywaniu barier i szukaniu swojego szczęścia. To książka o przyjaźni, rodzinnych tajemnicach i siatkówce:)


Bardzo podobało mi się to, że autorka zabiera swoich czytelników do Portugalii, na mistrzostwa Europy w siatkówce. Możemy trochę zobaczyć jak to wszystko wygląda z za kulis. Dla mnie to był bardzo ciekawy i niespotkany w książkach wątek. 
Cała historia skupia się przede wszystkim wokół Igora i Julii. Ich droga od nienawiści do przyjaźni i miłości odbywało się bardzo powoli, stopniowo, nic nie było przyśpieszane, za to kolejny plus. Fajne i błyskotliwe dialogi, ciekawi bohaterowie i piękna Portugalia, to wszystko sprawia, że książka czyta się błyskawicznie. 

Jeśli nie boicie się grubych książek to warto poznać tę historię. Myślę, że będę do niej jeszcze wracać:)

Pozdrawiam



Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Amare

Przy dźwiękach muzyki, zapowiedź mojej książki:)

 Dzisiaj przychodzę z zapowiedzią mojej nowej książki, która premierę będzie miała 10 lutego. Oczywiście nie mogę się doczekać, kiedy gotowa wpadnie w moje ręce:) Łapcie opis:)

Iza i Kuba mieli być na zawsze razem. Przy dźwiękach muzyki zrodziła się ich miłość oraz małżeństwo. I ta sama muzyka ich rozdzieliła.
Po pięciu latach Kuba wraca do Lublina, do swojego rodzinnego miasta.

Czy ktoś jeszcze na niego czeka?
Iza układa sobie życie z innym człowiekiem. I wszystko byłoby idealne, gdyby nie powrót jej męża.

Jaką tajemnicę skrywa nowy mężczyzna kobiety?

Czy małżeństwo Izy i Kuby da się jeszcze uratować?


 

"Przy dźwiękach muzyki" to powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Powroty po latach, druga szansa, muzyka i demony przeszłości. Będzie się działo, to pewne:)

Podrzucam link do mojego drugiego bloga. Zrobiłam na nim kiedyś ściągawkę ze wszystkich moich książek. Może nie ma ich za wiele ale jednak: http://www.starepianino.pl/2026/03/sciagawka-z-moich-ksiazek.html

Pozdrawiam:)





Dom z lodu

 Książki Marcela Mossa słyną z tego, że nie ma w nich łatwych historii. Autor zawsze porusza bardzo trudne tematy. Tak samo jest w książce "Dom z lodu".

Wszystko zaczyna się w wigilię trzydzieści lat wcześniej. We wsi Chłopska Wola Tadeusz Boryna postanawia odwiedzić sąsiadów Rogańskich. Na miejscu zastaje tylko dwójkę ich dzieci Jagodę i Wojtka. Czekają na matkę, która wyszła z domu kilka godzin temu i nie wróciła. Pijany ojciec śpi w sypialni. Jednak kiedy Tadeusz wchodzi do sypialni zderza się z okrutną prawdą. Sąsiad nie śpi, tylko został zamordowany. Po Annie ginie wszelki ślad.

Mija trzydzieści lat. Znowu jest wigilia. Wojtek postanawia rozliczyć się z przeszłością i w końcu poznać prawdę. Co stało się z ich matką? Dlaczego przepadła bez śladu? I kto zamordował ich ojca? Rozpoczyna swoje śledztwo, które odkrywa coraz to bardziej szokującą prawdę. 



Historia chociaż jest bardzo ciekawa i wciąga od pierwszych stron, nie jest łatwa. Akcja toczy się współcześnie oraz trzydzieści lat wstecz. Wtedy możemy dobrze poznać rodzinę Rogańskich i przekonać się, przez jakie piekło musieli przejść. 

Autor porusza temat alkoholizmu i przemocy domowej. Ojciec rodziny pije na umów, a wszystkie swoje niepowodzenia wyżywa na żonie Annie. Anna trwa przy nim, pomimo, że Tadeusz wyciąga do niej pomocną dłoń. Chce wyrwać ją z tego piekła i dać nowe życie. Jednak kobieta się boi. Woli być maltretowana przez męża niż spróbować czegoś nowego. 

Postać Anny budzi różne emocje. Od litości po złość. Bardzo współczułam kobiecie, jednak nie rozumiałam dlaczego nie robiła nic, żeby wyrwać się z tego piekła. Była całkowicie uzależniona od swojego oprawcy. Dla dobra dzieci przyjmowała na siebie ciosy, nie zdając sobie sprawy, że taką postawą wyrządza im krzywdę. Udawała i kłamała, że u nich wszystko dobrze, a wszystkie siniaki tłumaczyła upadkiem ze schodów lub stuknięciem o szafkę. Autor bardzo dobrze przedstawił kobietę, która tkwi w swojej matni, bojąc się jakiejkolwiek zmiany. Niestety takie postawy często prowadzą do tragedii...Sąsiedzi niby coś wiedzieli, jednak nie chcieli się wtrącać. A ona udawała, bo przecież najważniejsze jest to co ludzie powiedzą. 

Pomimo trudnych tematów nie sposób książki odłożyć, a autor nie raz zaskoczy. Zakończenie nieprzewidywalne, ale dające nadzieję. Polecam, bo warto poznać tę historię:)

Pozdrawiam



Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Filia

SEJF

:)